Terry Rodgers


Van 15 januari tot 27 februari 2010, brengt Aeroplastics Contemporary een monografische tentoonstelling van de Amerikaanse kunstenaar Terry Rodgers (1947). Hoewel hij in België weinig bekend is, heeft hij al internationaal naam gemaakt met zijn hyperrealistische schilderijen op groot formaat van jonge mannen en vrouwen met een - althans volgens de criteria van de huidig mode- en reclamewereld � perfect lichaam. In een luxueus en overladen decor nemen halfnaakte personages, een champagneglas in de hand, wulpse poses aan en evoceren de decadentie van de westerse levensstijl en de onbezonnenheid van een bepaalde jeunesse dorée. Met zijn schilderijen levert Terry Rodgers echter niet alleen kritiek op de wereld die het noorden is kwijtgeraakt, maar ook op de schilderkunst zelf, en stelt zich vragen over de manier waarop wij ons de werkelijkheid voorstellen.


"Wij leven in het vruchtwater van onze besloten wereldjes, genoeglijk in het gezelschap van onze vooroordelen." Deze uitspraak van Terry Rodgers is een goede samenvatting van de filosofie die aan de basis ligt van zijn werk en de relatie die hij met zijn toeschouwer wil aangaan. Op het eerste gezicht is men geneigd om zijn composities te beschrijven als sfeerbeelden van orgiastische afterparties, halfweg tussen voyeurisme en moraliserende afkeuring. Maar bij een tweede visie blijkt dat het om meer gaat dan deze ietwat gemakkelijke interpretatie en wordt onze aandacht getrokken door de relaties � of beter de afwezigheid van relaties � tussen de personages. Hoewel ze elkaar soms aanraken, lijken ze niet in staat tot enige vorm van communicatie en geven ze ook niet de minste blijk van enige belangstelling daarvoor. Ze zijn geïsoleerd in hun eigen cocon en nemen gekunstelde poses aan die de stereotypen die wij op hen projecteren, weerspiegelen. "Mijn schilderijen beschrijven fictieve werelden gebaseerd op waarden die door de media worden verbreid � luxe, rijkdom en een geijkte versie van schoonheid en begeerlijkheid, het geheel overgoten met een dosis realiteit. In hoeverre zijn deze personages in staat om uit zichzelf te treden en met elkaar in contact te treden?" Uiteindelijk is het echte onderwerp van deze composities de eenzaamheid van het individu in de massa, en de manier waarop de visuele codes van de schilderkunst deze ervaring kunnen overbrengen. Hoe het contrast te vertalen tussen glamour en kwetsbaarheid, tussen een fantasiewereld en de realiteit van de ervaring?


Terry Rodgers vertrekt altijd van foto's. "Ik heb al duizenden foto's getrokken en ik zal er nog duizenden maken, om te proberen de uitdrukkingen en gebaren vast te leggen die volgens mij de combinatie van innerlijke en uiterlijke verwarring van de wereld waarin wij leven onthullen." Zijn modellen zijn meestal anonieme personen, die hij op straat kruist en vraagt om te komen poseren in zijn studio. Daarna voegt hij deze verschillende scènes samen tot grote composities waarvoor hij aanknoopt bij de techniek van de oude meesters. In verband met zijn keuze voor heel grote doeken, verwijst hij naar het begin van het realisme, toen Courbet schandaal maakte door een anonieme begrafenis te schilderen op een formaat dat tot dan toe voorbehouden was aan heroïsche, mythologische of religieuze onderwerpen. Terwijl hij voor zijn schilderijen een uitermate precieze techniek hanteert, probeert hij echter in zijn tekeningen de energie van het moment in enkele lijnen vast te leggen. De poses zijn nooit toevallig gekozen en reflecteren volgens de kunstenaar conventies om individu's en sociale types te karakteriseren.


Door zijn schilderijen met zwart-witfoto's te confronteren kan Terry Rodgers expliciteren wat aan de basis ligt van zijn artistiek project. In zijn foto's maakt de stereotype schoonheid soms plaats voor de meest verwarrende lelijkheid, met gemaskerde en misvormde personen. "Sommige personages op mijn foto's beantwoorden aan de westerse schoonheidsnormen, terwijl andere die juist tarten. Deze foto's tonen ons dat we de ziel niet moeten zoeken in het uiterlijke fysieke omhulsel." Ook video speelt een centrale rol in de uitwerking van de schilderijen en verwijst naar de media die sinds de introductie van het concept reality tv bij uitstek synoniem geworden zijn met verwarring tussen fictie en realiteit. Op de huidige tentoonstelling zijn ook lichtbakken te zien waarin verschillende manieren om de realiteit weer te geven worden vermengd, zoals dat ook is in de wereld rondom ons, waarvan we denken dat hij een uniform geheel is, maar die eigenlijk uit talloze fragmenten is opgebouwd: "We hebben de neiging om te vergeten dat alles wat we zien of dragen uitgevonden is. Ons leven is als een multidimensionaal spel, waarvan de stukken constant in beweging zijn." Het hele werk van Terry Rodgers is doortrokken van dat spel met de realiteit en de sociale codes die ons leven beheersen.